Artikels

Garam Masala - De familie Gamurziyev

RONSE • In de reeks Garam Masala gaan Randeevoe en Marnixring Ronse elke maand op zoek naar Nieuwe Ronsenaars die u een inkijk bieden in hun leven, verleden en cultuur. De 16-jarige Janna Gamurziyeva brengt u haar verhaal en neemt u mee oostwaarts, naar haar geboorteland Ingoesjetië. 

De eerste schooldag is maar net voorbij als Janna zich al moet klaarstomen voor de eerste toetsen. Wiskunde staat er vandaag op het menu. Het liefst zou ze aan haar bureautje nog even mijmeren over haar vakantie deze zomer in Nazran, de voormalige hoofdstad van de kleinste autonome republiek van de Russische Federatie. Elk jaar gaat ze er met haar gezin op familiebezoek maar nooit eerder stond ze stil bij de schoonheid van haar bakermat. Van de trage wandelingen in de bergen, de wilde rivieren en het slenteren langs de Kaspische Zee. Dat zijn haar beste herinneringen. 

“Ik was een peuter toen mijn ouders besloten Ingoesjetïe te verlaten, ondertussen vijftien jaar geleden. Het was er toen heel onveilig. Er was oorlog met buurland Noord-Ossetië, veel werkloosheid en ook een ecologische crisis. De beslissing om te vertrekken was mentaal al jaren eerder genomen, maar de druppel voor mijn ouders was het besef dat ze niets meer konden doen aan al het onrecht dat hen werd aangedaan. Uiteindelijk zijn we vertrokken. Het was best spannend. We konden niet wachten tot we in België waren !”

“Ingoesjetië is relatief arm, maar wij hadden het goed”, vervolgt Janna. Mijn moeder was huisarts en mijn vader is veearts van opleiding maar werkte er als chauffeur. Zo gaat dat, je studeert iets en oefent dan een beroep uit dat er totaal niets mee te maken heeft.” (lacht) Mijn vader is nu chauffeur en mijn moeder bejaardenverzorgster. Hun diploma’s gelden hier jammer genoeg niet. Als ze hier dokter wil worden moet mama nog vier jaar extra studeren. Wat onmogelijk is door een gebrek aan tijd, geld en de zorg voor haar drie kinderen. Desondanks ben ik verschrikkelijk trots op hen. Ik verwonder me nog steeds over hoe ze het allemaal gefixt hebben. Mijn ouders kwamen hier aan met enkel een woordenboekje Russisch-Engels. Toch speelden ze het klaar om het Nederlands te leren, een taal die voor hen niet logisch is en moeilijk te onthouden. Dankzij hun inspanningen kunnen wij naar school gaan en zij hun job uitoefenen.”

“Later zal ik waarschijnlijk geneeskunde studeren. Ik wil in mama’s voetsporen treden en mensen helpen. Op dit moment studeer ik wetenschappen en ik probeer mezelf echt te stimuleren. Hopelijk heb ik ook de hersenen om het allemaal aan te kunnen. Het zou ook de enige reden zijn om terug te keren naar Ingoesjetië, om er te werken als arts. Hoewel er nog familie woont, voel ik me er niet echt thuis. Ik ben hier opgegroeid en voel me gelukkig in Ronse. Het is een leuke en rustige stad, mensen zijn supersociaal en open tegenover nieuwkomers. Als ik lees over de huidige vluchtelingencrisis vergeet ik soms waarom mijn ouders naar hier zijn gekomen. Het is alsof ik hier geboren ben. Het is ontzettend erg dat mensen moeten vluchten, want op zich willen zij dat niet. Vaak hadden zij in hun thuisland een goed leven, maar oorlog maakt daar een abrupt einde aan. Soms kan je gewoon niet anders”, besluit Janna.

Toegevoegd op 30.10.2015

Categorie: Samenleving

Auteur: Hanneke Vagenende

 

contacteer ons

telefoonicoon.png+32 (0)55 600 630 mailicoon.pnginfo@randeevoe.be facebookicoon.pngRandeevoe
Sint-Martensstraat 10 - 9600 Ronse